એકાંતમાં જન્મેલાં
મારાં સઘળાં શમણાંઓનો
વંટોળિયો ઝાંઝવાના
નીર જેવા રણદ્વીપમાં
તોફાને ચઢ્યો
વેરણ થયેલી વહેલી પરોઢની
નીંદરમાં
ધ્રુજતી ટાઢની જેમ
ગોદડીમાં મોઢું ઘાલી તું
ઊંટનાં અઢાર વાંકા
જેવા હજાર વાંધા
સાથે મારી દ્વિધા ઠારે
ત્યારેજ મને થાયકે
વંટોળીયો શમી કેમ કરી ગયો
કદીક કોલાહલ કરતી કાબરોમાં
એક બિલાડી કૂદે
ને શાશ્વત શાંતિનાં કબૂતરો
ફડ ફડ…ફડ…ફડ,,ફડ..ફડ
પનિહારી નીકળી
ઘેલી રે ઘેલી!
હજી તો સવારને વાર છે